Waarom geen reconstructie?

Op mijn leeftijd niet kiezen voor een reconstructie… dat is niet de meest logische actie. Dat klopt en ik ben er ook helemaal niet blij mee. Maar het is wel de verstandigste. In deze blog leg ik je uit waarom.

Het proces van een reconstructie na mastectomie

Er zijn verschillende opties, maar ALS ik had gekozen voor een reconstructie, had het sowieso pas op een later moment gekund. Dat betekent een nieuwe operatie om de tissue-expander te plaatsen. Dit is een ballonnetje dat onder de borstspier wordt geplaatst. Er zit een ventiel op en naderhand wordt het ballonnetje wekelijks met een naald op dat ventiel aangeprikt en wordt de tissue-expander gevuld met zoutoplossing. Hierdoor raakt de huid opgerekt en komt er plaats om weer een borst te maken.

Vervolgens, als de huid voldoende opgerekt is, volgt er weer een operatie waarbij het ballonnetje vervangen wordt door een siliconen prothese of door eigen buikvet. Deze laatste optie geeft het meest natuurlijke effect, maar is een erg intensieve operatie met een eveneens zwaar en lang herstel.

Reconstructie en CRPS

Door de CRPS is eigenlijk elke ingreep een potentieel risico om het weer actief te maken in één of meerdere ledematen. Sommige ingrepen, zoals mijn been- en nu borstamptuatie (jazeker, hoe bizar is het dat ik tegenwoordig moet specificeren over welke amputatie ik het heb?!) zijn levensbedreigend en moeten simpelweg gebeuren. Anderen zijn minder noodzakelijk. Wat mij betreft was een reconstructie zéér noodzakelijk, maar afgezien van dus nog minimaal twee extra operaties, stel ik mijn lichaam aan meer risico’s bloot en die wegen misschien nog wel zwaarder in de afweging om geen reconstructie te laten doen.

Risico’s

Mijn lijf en dingen die er niet in horen, zijn in het verleden al niet zo’n hele goede combi gebleken.  Maar stel dat een reconstructie wél een serieuze optie was geweest… laten we de stappen even doornemen. Afgezien dat ik de kans op actieve CRPS dus met de operatie voor het plaatsen van de tissue-expander al aanzienlijk vergoot, is er ook nog de zeer grote kans dat mijn lijf niet blij is ermee, gaat ontsteken en hem er simpelweg bijvoorbeeld uit gaan zweren. Niet wenselijk. Vanuit het idee dat mijn lijf en dingen die er niet in horen geen goede combi zijn, zou daarmee een siliconen prothese dus ook afvallen. Je hebt dan immers hetzelfde risico als met de tissue-expander (als dat al een succes zou zijn geweest en mijn lijf hem had geaccepteerd). Dan hou je de reconstructie met eigen weefsel over. Dit is eigenlijk een buikwandcorrect en een gruwelijk intensieve operatie die 5-8 uur per borst duurt. Je hebt een litteken van heup tot heup over de gehele breedte van je onderbuik. De huid, vetweefsel, bloedvaten en soms ook deel van een buikspier dat weggenomen wordt, wordt gebruikt om een borst van te maken. Hier geldt wederom een kans op afstoten. Minder groot, omdat het eigen weefsel is, maar de aanslag die deze operatie op je lijf en conditie pleegt, is gigantisch.

Conclusie

Als je dit alles bij elkaar optelt, zou ik dus echt ontzettend mega gigantisch oliedom zijn als ik mijn lijf aan deze risico’s zou blootstellen. De kans dat de CRPS terug actief wordt in één of meerdere ledematen en dat de reconstructie dus één groot drama wordt omdat de kans groot is dat mijn lijf de tissue-expander en/of prothese/buikvet afstoot. Mijn lijf gaat het tijdens de behandeling tegen de borstkanker al zwaar te verduren krijgen en je kunt je afvragen of het dan verstandig is, dat bewust nog erger te maken. Een reconstructie over enkele jaren zou misschien een optie zijn, maar dan moet er wel eerst iets ontdekt zijn hoe ze de CRPS rustig kunnen houden tijdens ingrepen om de risico’s op het activeren ervan te verkleinen. En ik denk, met de nadruk op “denk”, dat als je al tien jaar zonder borst(en) leeft, je daar ook wel gewend aan raakt. Dus of je dan nog zo’n stap zou zetten? Ik denk dat ik dat vooral heel blij ben als het goed met me gaat en ik dan wil genieten van het leven. En dat is uiteindelijk wat nu en in de toekomst het belangrijkste is!

%d bloggers liken dit: