Paniek zit in een klein hoekje

Een héél klein hoekje. Of misschien beter gezegd: een leeg afspraken overzicht op mijn computerscherm… Dit alles leidde tot een slapeloze nacht en grote opluchting de volgende ochtend. Ik neem jullie mee naar afgelopen week.

Dinsdag 2 juni was de MRI ingepland. Ging allemaal prima, maar de dagen erna is het natuurlijk toch weer spannend. Een paar weken keek ik een YouTube-filmpje van een Amerikaanse vrouw die in dezelfde situatie als ik zit en zij introduceerde een – voor mij – nieuw woord: “scanxiety”.

“Scan + anxiety = scanxiety”

Brilliant als je het mij vraagt. Want hoe simpel de ingreep van een scan ook is, de uitslag is dat zelden. In het geval van mijn MRI: als het ondefinieerbare afwijkinkje dat te zien was op de laatste MRI-beelden van 12 februari, toen afgedaan als “vermoedelijke derde laesie in wording” (in gewone mensentaal: 3e uitzaaiing in de lever in de maak), gegroeid was of er meerdere nieuwe uitzaaiingen bij gekomen waren die nog te klein zijn om op PET-CT zichtbaar te zijn, maar door de MRI genadeloos weergegeven worden, was de kans groot dat de intensieve behandeling gestaakt zou worden. Simpelweg omdat ik dan teveel uitzaaiingen zou hebben en ze weten dat het dan compleet zinloos is om zo’n zwaar traject in te gaan, omdat de kanker dan toch al te ver verspreid is in je lichaam. En daarmee zou mijn levensverwachting dus ook meteen terug kelderen van “langdurige overleving >10 jaar of zelfs genezing” naar “gemiddeld nog drie jaar na de diagnose”. Dus… je snapt… ook deze op het oog simpele MRI-scan, kon weer gigantische gevolgen hebben.

Nu had de radioloog natuurlijk gezegd dat als ik niks zou horen, het matras aanmeten en de CT-scan voor het aftekenen ter voorbereiding op de bestraling, gewoon door zou gaan. Anders zou ze me bellen. Woensdag hoorde ik niets. Donderdag hoorde ik niets. En toen kwam het… Vrijdagochtend sta ik laat op de route en heb ik om half 10 overleg, dus dat is altijd nogal een gehaast. Ik dacht slim te zijn, met de nadruk op “dacht”, om donderdagavond voor ik ging slapen mijn portaal nog even te checken. Want als de afspraken er nog in stonden, kon ik vrijdagochtend direct als ik klaar was misschien gauw een afspraak inplannen bij de kapper. Grote fout. Heel grote fout. Dit is wat ik zag:

Patiëntenportaal Erasmus MC

Mijn afspraak voor aanstaande maandag om het matras te maken en de CT-scan, zijn weg! Foetsie! Mijn hart ging tekeer en ergens dacht ik, een administratieve fout? Een miraculeuze verdwijning van de tumor of dermate slinken dat ze denken dat chemo enkel voldoende is en bestralen niet meer hoeft? Maar als je het realistisch bekijkt, we wéten dat er een derde tumor in de maak is, dus de kans dat die (of misschien wel meerdere) tumor(en) erbij gekomen zijn, was het grootst. Daarbij komt dat op vrijdag het spreekuur van mijn oncoloog is, dus het was best logisch dat ik dan door de volgende ochtend op haar bellijst was gezet, toch? Maar je snapt, daar ging ik niet op wachten. Dus zodra ik terugkwam van de honden uitlaten, heb ik de poli gebeld. En wat bleek? Tóch een administratief foutje! Ze begreep niet hoe het kan, maar bij hen staat de afspraak voor maandag nog gewoon in het systeem. Poeh, wat was de opluchting groot! Voor de zekerheid bel ik natuurlijk maandagochtend nog even, want het zou beetje zonde zijn als we voor niks heen en weer rijden. Maar ik ga er van uit dat alles gewoon doorgaat!

Scanxiety? Oh jazeker… ik snap ‘m helemaal!🥵

9 gedachten over “Paniek zit in een klein hoekje

  1. Nou nou, een mens zou van minder in de stress schieten hè.Wat een spanning zal dat gegeven hebben.We hopen dat alles “gewoon”  door kan gaan en alvast een veilige reis nasr Rotterdam!Groetjes  uit de Archimedesstraat….Verzonden vanaf mijn Samsung Galaxy-smartphone.

    Like

  2. My goodness, how concerning and I can well understand your Scanxiety. Thank goodness for a phone call to clear that situation up! Fingers crossed, paws crossed for a positive Monday appointment. xx

    Like

  3. Wat een schrik en verdriet en dan je zoektocht en opluchting! Hopelijk kan nu alles “gewoon” doorgaan en maandag alvast een goede reis naar Rotterdam. Warme groet uit Texel, Hans Chevallier

    Like

  4. Wow, dat was natuurlijk schrikken. Dat kan ik me levendig voorstellen. Wat een enorme spanningen maak jij toch mee. Niet goed voor je rust. Maar gelukkig komt ook dit weer goed. Fantastisch geschreven trouwens, je voelt gewoon de spanning. Hierna kan je schrijfster worden als je dat wilt. Ik hoop dat de rest allemaal wel heel voorspoedig gaat verlopen voor je. Dit soort dingen moet je niet teveel meemaken. Heel veel liefs

    Like

  5. Hoi Dominique, als ik je verhaal lees, gaat mijn eigen hartslag gewoon omhoog! Maar gelukkig heb je actie genomen en blijkt het toch nog allemaal te “kloppen”, en ook mijn hart klopt weer rustig….sterkte verder

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: