Op de helft en er overheen

Officieel zijn we op de helft! YAY! Acht chemo’s gehad en nog evenveel te gaan. Qua tijd zijn we er gelukkig al ruimschoots overheen: 14 weken achter de rug en nog “slechts” acht te gaan als alle kuren vanaf wekelijks doorgaan zoals gepland. Dan zou ik 21 december m’n laatste kuur hebben. “Slechts” tussen haakjes, want het begint allemaal wat moeizamer te gaan, zowel fysiek als mentaal.

De rek begint er uit te gaan

Laat ik voorop stellen dat ik de bijwerkingen van die eerste vier kuren geen seconde mis. Man, wat was dat afzien die eerste vijf dagen na de toediening. Wat ik wél mis, is de tweede week. Even op adem komen voor het circus weer opnieuw begon. En juist dat is wat nu gaat opbreken: een moment van rust en bijkomen. Net op het moment dat ik me wat beter ga voelen, is het alweer maandag en tijd voor een nieuwe kuur.  De chemo trein dendert maar door, geen tussenstations om even op adem te komen. Waar bij die eerdere kuren de bijwerkingen in die tweede week minimaal of in ieder geval duidelijk minder waren, is dat bij deze kuren niet het geval. Ik ben constant gigantisch moe, heb constant bot-, spier- en zenuwpijn, constant grieperig gevoel, constant verdoofde vingertopjes (wat geen zeer doet, maar wel hinderlijk is), de dystrofie is wat onrustig en dan nog de verdere waslijst aan minder prominente bijwerkingen, plus het extraatje van dat de overgang heet met van die heerlijke opvliegers. Week in, week uit. En dan komt er een moment dat je je daar even niet zo goed meer tegen kunt overheen zetten en jezelf motiveren. Geen ramp, opgeven of stoppen is absoluut niet aan de orde, maar alles kost gewoon even wat meer moeite. Ook dat hoort er bij en ik wist dat ook dit moment zou gaan komen.

Stand van zaken

Afgelopen week gaat niet de boeken in als een geweldige. Allereerst kon ik maandag maar 75% van de dosis chemo krijgen, omdat mijn neutrofielen terug te laag waren. Ik had verwacht dat als het ergens op zou afketsen, het mijn bloedplaatjes (immers steeds al maar net iets boven of onder de norm van 100) of HB (was de week ervoor weer aan het zakken en toen 5.7) zouden zijn, want m’n witte bloedcellen waren toen juist weer aan het stijgen. Nou, vorige week maandag dus niet meer. Ook lukte het niet om bloed af te nemen uit mijn PICC-lijn. We konden er wel iets inspuiten, maar niks uithalen. Waarschijnlijk is het uiteinde iets verschoven en ligt dat nu tegen de vaatwand. Als je dan bloed af wilt nemen, trek je de lijn dus vacuüm tegen de vaatwand en komt er niks door. Geen ramp, maar ik ben niet zo goed te prikken, dus hopelijk is het morgen weer gewoon goed geschoven en kunnen we ‘m weer optimaal gebruiken.

De rest van de week ben ik dus erg moe gebleven. Kon op zich wel aardig functioneren hoor. Kon de honden 2 of zelfs 3x per dag zelf uitlaten, fysio gehad, gewerkt, paar keer bezoek gehad. Maar zoals ik al schreef, de rek gaat er fysiek en mentaal wat uit. Aan de ene kant denk ik, als m’n waarden morgen te laag zijn en we een week uit moeten stellen, zou ik dat niet erg vinden. Aan de andere kant heb ik zoiets van, laten we maar gewoon doordoen, des te eerder is het klaar en ik denk ook niet dat dit me een weekje rusten op te lossen is. Mijn lijf en geest zijn gewoon moe van veertien weken vechten tegen de rotzooi die de kanker kapot moet maken en ik denk dat het meer een moment is van “aanpassen aan” en dat hoe ik me nu voel, de tijdelijk nieuwe normaal zal zijn. We gaat het zien en ik houd jullie op de hoogte!

10 gedachten over “Op de helft en er overheen

  1. Lieve Do
    Ik snap het hoor!
    Het valt ook allemaal niet mee!
    Hou vol en ik wens je veel sterkte en kracht toe!
    Denk en bid voor je!😘

    Like

  2. Lieve Do,

    Een verhaal waar ik weer helemaal stil van word. Meisje wat is het toch een strijd en wat blijf jij toch een pracht vrouw. Dat doen maar weinigen jou na.
    Nu gaan aftellen en dan hopelijk minder moeheid en vervelende bijverschijnselen. Ik denk aan je.
    Liefs en dikke knuffel

    Like

  3. Lieve Do hoe moedig ben je dat je ondanks alle shit ons op de hoogte houdt van je vreselijke strijd tegen die rot ziekte. Lieverd ik wens je al het goede en hoop dat de chemo kuren door kunnen gaan dan ben je er vanaf. Veel liefs Eric en Nicole

    Like

  4. Hoi Do, wat heb je veel te verduren. En wat blijf je positief!
    Ik wens je heel veel sterkte toe voor de laatste helft. Hoop dat het wanneer alles achter de rug is, je je weer snel wat beter zult gaan voelen.
    Hou je taai!

    Like

  5. Hallo Dominique, wat dapper van je dat je ,ondanks je vermoeidheid en andere ellende, toch steeds weer een positieve draai weet te geven aan hetgeen je moet doorstaan. Dat je lijf en geest moe zijn na zoveel weken chemo en is natuurlijk niet te verwonderen. Je houdt je zo kranig. Nu je op de helft bent van de kuren kun je gelukkig beginnen met aftellen. Ik wens je weer veel sterkte. Denk aan je.

    Like

  6. Hoi Do, wij nemen ons petje voor je af. Dat jij zo kunt omgaan met al deze vervelende dingen, super. En dat je alles ook zo mooi kunt verwoorden. Wij lezen het met volle aandacht!! Heel veel sterkte de komende tijd.

    Like

  7. Dat je ondanks alles nog zo positief bent kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen. Wat een bikkel ben je! Sterkte weer voor komende tijd 😘

    Like

  8. Dear Dominique, your remarkable story of braveness and courage continues – how amazing you are, eight weeks to go – hold on, a happy ending awaits you. Love and hugs from Australia. Judy xoxo

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: