Home Sweet Home

Sinds gistermiddag lig ik weer lekker in mijn eigen bedje met mijn hondenvrienden om me heen. En zo heerlijk rustig! Ik heb echt níets te klagen over mijn opname; iedereen was super aardig en behulpzaam, ben verwend met een tweepersoonskamer voor mij alleen, werd rekening gehouden met mijn rusttijden ’s middags, het eten was goed… Maar dan nog blijft het lawaaiig en uitrusten in een ziekenhuis is nu eenmaal onmogelijk.

Een pittige week

Als ik iets nieuws en onbekends ga doen, probeer ik daar altijd blanco en onbevangen in te gaan. Vaak werkt dat prima en op zich was dat nu ook het geval, ware het niet dat ik de bestraling wel een tikkeltje had onderschat en zodoende het deksel op mijn neus kreeg. Je lever is natuurlijk een harstikke vitaal orgaan en de dosis bestraling is extreem hoog. Als ik ietsje verder had doorgedacht, had ik dus kunnen bedenken dat de kans heel groot zou zijn geweest dat er een reactie van mijn lijf kwam. En die kwam er, geen twijfel mogelijk!